Bij de aardbeving op 12 jan 2010 is het huis van Eddy ingestort. Hij is daaronder bedolven en overleden. Op 17 januari is hij door zijn familie begraven. Het is voor mij nog heel onwerkelijk. Vanaf het begin van ons werk in Haïti was hij mijn rechterhand. Samen met de rest van ons team regelde hij alles. Met hem kon ik goed communiceren omdat hij redelijk Engels sprak. Op 17 december 2009 nam ik afscheid van ons team met een etentje en de volgende dag zwaaide het hele team me uit op de luchthaven.

We hadden er regelmatig gesprekken over wat we zouden doen als Eddy weg zou vallen. Hij was al eens beroofd met een pistool op zich gericht en Haïti is heel onveilig. Hij had instructies opgesteld zodat de hulpverlening kon doorgaan. Maar wie had kunnen voorzien dat er op zo korte termijn Haïti door een verschrikkelijke aardbeving zou worden getroffen? De grootste zorg voor Eddy was altijd wat er van zijn zoontje terecht zou komen als hij niet meer voor hem zou kunnen zorgen. En nu is dat zo plotseling werkelijkheid geworden. Als nagedachtenis aan Eddy willen we nu in ieder geval al het mogelijke doen om voor zijn vrouw en zoontje te zorgen . Mocht u voor dit doel ook iets willen bijdragen dan is dat natuurlijk van harte welkom.

Eddy hielp de allerarmsten vanuit overtuiging. Hij was vroeger een van hen geweest en wist wat het was om niets te hebben. Zij motivatie was zijn geloof in God. Hij luisterde graag naar gospelmuziek en vertrouwde erop dat de beloften uit de Bijbel ook voor hem waar waren en dat de dood niet het einde is.

Ik zal Eddy heel erg missen maar we gaan verder met het helpen van de mensen die niemand hebben die voor hen opkomt en iets voor hen doet. Dat zou Eddy ook hebben gewild.

Chris Bijdevaate